De liefde van mijn leven woont aan de rand van het Ondiep van Steenwijk.
Links van haar (als je met je gezicht voor het huizenblok staat) woont Buurvrouw. Met haar man. Ik weet haar naam niet, maar haar verhalen ken ik. Verhalen die meer zeggen dan duizend woorden.
Wanneer ik in een straal van twee meter van de achterdeuropening een sigaretje rook, bestaat de kans dat de Buurvrouw toevallig om’t een of ’t ander even in de tuin moet zijn. Echter, dit hangt af van hoe de wind staat. Wanneer de wind de rook van mijn sigaret de kant van haar achterdeur op blaast, ben ik verzekerd van een poging tot gesprek.
Van huis uit ben ik gewend mensen van allerlei allooi aan te horen, wanneer ze om een praatje verlegen zijn (hoewel ik tegenwoordig wel eens hurk wanneer ik de Buurdeur hoor opengaan; ik verschuil me dan min of meer achter de heg). Toen ik nog onbedorven en onbevangen openstond voor contact met Buurvrouw, kon het zomaar zijn dat ze kort, krachtig en toch omslachtig haar levensverhaal over de heg gooide.
Zo zijn daar haar vier miskramen. ‘Daar heeft God vast een bedoeling mee gehad,’ aldus de liefde van mijn leven, zelf moeder van een levenslustige vijfjarige. De in het zonbeschenen gras spelende kleine meid is voor Buurvrouw vaak een aanleiding tot het uitstorten van haar onvoltooide moederhart.
Gelukkig heeft Buurvrouw een Nichtje. Een Nichtje dat wist dat Buurvrouw behagen schept in het verwennen van kleine mensen. Zo kan Buurvrouw, iedere keer met hetzelfde enthousiasme, vertellen over hoe Nichtje van haar ouders een om-koekjes-vraag-verbod had gekregen en haar wens als een bedelende hond met uit de mond hangende tong dan toch kenbaar wist te maken. Het treft mij telkens weer hoe levensecht Buurvrouw dit tot de verbeelding sprekende gebaar reproduceert.
Thans is de man van Buurvrouw ziek. Ik zou kunnen spreken van Buurman, echter, hij is gewoon de man van de Buurvrouw. Zou ik het anders willen: zij heeft het bepaald. De man van Buurvrouw begon met griep, ontwikkelde dit verder tot chronische buikloop en kwakkelt voort. Ik zag hem onlangs. Sterk vermagerd en qua lichaamsomvang nog vatbaarder voor het in de schaduw staan van zijn vrouw.
Het verdriet van Buurvrouw over de situatie van haar man kwam helder naar voren toen ze haar zorgen deelde over de Voorjaarsschoonmaak. Die moet nu over een lange periode verspreid worden.
Eigenlijk is dat niet erg. Voor Buurvrouw reden te meer om de stofdoek even uit te kloppen bij de voordeur en toevallig iemand te treffen die net aan kwam fietsen.
Stuur Buurvrouw eens een kaartje: Bloemstraat 70, 8331 NL in Steenwijk.
Eén Reactie
Hah, dat ga ik morgen doen!