De magie van de natuur heeft me altijd al bezig gehouden. En dan niet op een zweverige of hekserige manier, maar gewoon de compleet perfecte en overweldigende pracht die ontstaat in sommige gevallen. Vroeger als kleuter liep ik met mijn opa en oma door hun plaatselijke bos, terwijl mijn moeder en zusje bij hen thuis zaten te wachten. We liepen langs een goudgeel korenbloemveld en ik was totaal gebiologeerd hierdoor. Het ging zelfs zo ver dat ik mijn zusje rennend ben gaan halen en haar aan haar arm mee heb gesleurd naar deze plek, steeds maar zeggend dat dit zo mooi was. Het kon haar niet boeien.
Ik ben me tijden lang niet bewust geweest van het gevoel dat zulke taferelen me geven. Niemand om me heen deelde dit soort ervaringen met mij en dus werd het geen tastbaar ding. Tot ik een tijd geleden een gesprek had met een vriend waarin we praatten over wat ons dreef en waar we het allermeest van hielden. Hij begon ineens over een moment dat hem altijd was bijgebleven, omdat hij toen zag dat ik van geluk vervuld raakte door iets wat voor anderen meestal geheel onopgemerkt blijft. We fietsten in hoogzomer met een groep vrienden naar het Paterswoldse Meer en we reden langs een wat moerassig gebied, terwijl de zon al aan het zakken was. Alles kreeg daardoor een magische gouden gloed, het leek wel een nieuwe dimensie die zich voorzichtig openbaarde voor ons. Ik zie het nog zo voor me. Alles leek gestold in een stralende onbeweeglijkheid.
Ik kan me herinneren dat ik achterop een bagagedrager zat en zei dat het zo ontzettend mooi was daar, op dat moment. En dat niemand reageerde.
Eén Reactie
Warempel. Ik (her)ken zo’n gevoel. Ik weet een plek waar je zo kan fietsen.