Ik heb wel iets met vogels, althans sommige. De ordinaire eksters die ‘s morgens vroeg in de boom naast ons slaapkamerraam zitten te schreeuwen of de koolmezen wegjagen bij de vetbol kunnen me gestolen worden.
‘t Is niet dat ik de voor elke gesignaleerde exoot uitruk met verrekijker en camera, eerder een milde vorm. Ik verheug me al weer op de koekoek die over een paar maanden weer in de buurt te horen is of straks bij het krieken (mooi woord) van de dag de merels die zo mooi en melancholiek zingen.
Roept ook herinneringen op aan lange nachten uitgaan en s’morgens thuiskomen of juist heel vroeg op pad moeten als iedereen nog slaapt.
Mijn favoriet is de gierzwaluw, een dapper klein vogeltje dat straks in mei na 7000 kilometer vliegen weer terug is. Dan vliegen ze op zwoele avonden weer in formatie krijsend rondjes rond de kerk aan de Korreweg. Ze kunnen niet lopen en slapen vliegend, zo klein maar zo krachtig. Vorige week heb ik bijgaande foto gemaakt, zwanen die in zelfgemaakt wak de bodem begrazen.
Ze schuiven met de buik een stukje het ijs op zodat het krakt, als een soort van mini-ijsbrekers, dan gaan kop en hals de diepte in om luid druppelend en slobberend weer boven te komen. Zwanen vind ik eigenlijk wel een beetje patserig, nogal overdreven gestyled en een beetje plomp en hautain.
Vorige week is er in een sloot verderop de ijsvogel (!) gesignaleerd, heb hem al wel gehoord maar nog niet gezien. O’ja, onze buurtkoekoek maakte me vorig jaar aan het schrikken door ‘s morgens terwijl ik douchte keihard zijn naam te roepen voor het doucheraam, humor hebben ze ook.
