Mijn oma leeft in een andere wereld. Niet alleen omdat ze dement aan het worden is, maar vooral omdat ze de waarheid niet onder ogen wil zien. Ze is oud en kan niet meer voor zich zelf zorgen. Maar in haar dromen kookt ze de meest heerlijke gehaktballen, het liefst nog voor mijn opa ook.
In haar dromen kan ze de wereld aan. In de wereld kan ze alleen nog maar dromen. Ik heb op de deur van haar verzorgingstehuiskamertje een bordje gehangen met ”opgeruimd staat netjes”. Omdat zij vindt - en minstens tien keer op een dag zegt - dat we haar opgeruimd en weggestopt hebben. Dat is niet de waarheid, maar wel haar werkelijkheid. Ze zegt dat we allemaal netjes zijn en houden van opruimen en daarom ook haar opgeruimd hebben. Als ik iets niet ben is het netjes, als ik iets niet graag doe is het opruimen. Vooral niet als het om uiterst opstandige omaatjes gaat.
Nog voordat ik drie stappen in het verzorgingstehuis heb gezet hoor ik geschuiffel overstemd door gemopper. Het gemopper klinkt als “ik wil weg hier, wat doe ik hier grom mompel mompel”. Ik kijk mijn oma aan. Als ze droomt en zichzelf voorliegt dat ze een heerlijke wandeling maakt naar de dichtstbijzijnde bakker voor een heerlijk gebakje, twinkelen haar ogen. Haar leugen maakt haar ogen mooi. Het beetje besef dat ze nog heeft van werkelijkheid maakt haar oud, verdrietig en vermoeid.
Raar. Als ik lieg zijn mijn ogen dof, als ik mezelf voorlieg liegt de leugen aan mij voorbij. Hoe krijgen mensen het voor elkaar? Liegen, bedriegen en vervolgens zichzelf een andere waarheid vertellen. Is het omdat leugens lelijk zijn en men de waarheid mooi wil houden? Misschien is juist de waarheid wel lelijk en een leugen mooi. Mooi omdat ie echt is, mooi omdat die ene leugen mijn oma haar oogjes toch nog laat fonkelen. Mooi omdat deze leugen meer waarheid in zich heeft dan alle werkelijkheid bij elkaar.
