Het begint te gebeuren: mijn generatie (voorheen “deze”) maakt zijn eerste babystapjes op weg om de “vorige” te worden.
Dit weekend was ik op een soort van combi-verjaardags- en kraamvisite bij schoolvriendin K., die even in Nederland was met man en viermaandige boreling. Fantastisch natuurlijk, hoewel ik in alle eerlijkheid moet bekennen dat ik babys vooral in abstracto leuk vind (hoef ik me niet voor de schamen, kennelijk, meer mensen hebben dit).
Als cadeautje voor kleine D. had ik Rupsje Nooitgenoeg meegebracht. Een beetje vroeg misschien, maar ik heb er zelf zulke goeie herinneringen aan. Ook hier ben ik niet de enige in: Carle‘s boekje is inmiddels al 40 jaar oud, maar still going strong.
Nu ik het nog weer ‘s doorbladerde viel me op dat in Rupsje Nooitgenoeg een totaal andere sfeer hangt dan in het hedendaagse kotervermaak, zoals ik dat op TV nog wel eens voorbij zie komen. Vandaag de dag lijkt het er toch vooral om te gaan kinderen de volgende Drie Morele Lessen mee te geven:
- Er is niks belangrijker dan vriendschap/liefde (nou, vooruit…)
- Of nee, het is het allerbelangrijkerste om de Kampioen te worden. Je vrienden zijn er vooral om jou daarbij te helpen (eh, pardon?)
- En Kampioen worden doe je door je huisdier het huisdier van een ander in elkaar te laten rossen, óf (als je omgeving daar bezwaar tegen maakt) door kaartjes/flippo’s/computerspelletjes te kopen (wtf!?)
De morele les van Rupsje Nooitgenoeg daarentegen is: er is een kort, kostbaar raampje in je leven waarin er niks mooiers in de wereld bestaat dan karton met gaatjes.
Ik weet wat ik zou willen dat mijn kinderen zouden leren…
