Sinds afgelopen zaterdag ben ik officieel onderdeel van het internationale netwerk der wielrennerij. Dat is een eervol iets en ik had het pas in de gaten nadat de plechtigheid achter de rug was.
Ik ben nergens lid van geworden. Ik heb geen kek nauwsluitend kostuum gekregen (dat had ik al). Ik heb er alleen een stukje voor tegen de wind in hoeven fietsen.
Zaterdag woei het nogal flink, voor een lentedag. Op het rondje Amsterdam, Uithoorn, Waver, Oudekerk, Amsterdam had ik tot Uithoorn fiks de wind in de rug; vliegenierstijl. Zo gauw ik mijn voorwiel echter in de richting van Waver draaide, trad ik een constante frontale botsing met lucht tegemoet. Energiereep erin, tanden op elkaar en niet zeuren. “Mijn vlak land”.
Halverwege Waver voegde de weg uit Mijdrecht zich bij me door middel van een T-splitsing. Of eigenlijk reed ik tegen de weg van Mijdrecht naar Waver aan.
Bon.
Ik moest links afslaan en vanuit Mijdrecht zag ik een oranje puntje bewegen. Een andere renner.
Geruime tijd kwam hij nader noch verwijderde hij zich van me. Hij bleef gewoon steady op een metertje of dertig achter me hangen. Tot hij plots in m’n wiel zat. En bleef zitten. Ik stoempen in de wind, nog enigzins tempo proberen te rijden, maar oranje was niet de kleur van overnemen die dag.
Op een gegeven moment ging ik me ergeren. Je houdt iemand toch uit de wind. Alsof je buurman zijn auto aan die van jou koppelt en meelift naar Maastricht. Dat is leuk tot Breukelen maar daarna moet het wel een beetje afgelopen zijn.
Bij het binnenrijden van Ouderkerk (inderdaad, ook na Waver bleef hij gewoon hangen, alsof ik z’n knecht was, bij Toutatis!) dacht ik hem er even af te sprinten, met het plaatsnaambordje als eindstreep.
Ik schakelde mis en kwakte bijna op het asfalt.
Het oranje puntje kwam naast me fietsen, vroeg of alles ok was en bedankte me voor het splijten van de wind. Hij had er doorheen gezeten en het was prettig fietsen in mijn slipstream. Hij wees me de les over mijn schakeltechniek.
Daarna scheidden onze wegen.
