Ik woon in de Oekraïene, maar beheers de taal niet echt goed. Ik kan me redden laat ik het zo zeggen. Ik heb daar wel een aantal vrienden en zeker één hele goede. En dat is de kleinzoon van mijn vrouw, Serosha. Een intelligente vierjarige. We zijn graag in elkaars gezelschap en vinden het prettig om zo af en toe een wandeling te maken en de speeltuin te bezoeken. Afsluitend met een bezoek aan een kiosk waar thee en Franse bolletjes worden verkocht. De communicatie tussen ons vindt gedeeltelijk in het Russisch, het Engels en met de handen plaats.
Zo ook op die dag. We besloten een wandeling te gaan maken, onderweg vertelt hij honderduit, over school, zijn vrienden en zijn zus. Ik begrijp niet alles, maar krijg toch een hoop mee. Hij wil naar de speeltuin, dus keren we om en lopen terug naar de speeltuin. Hij wil erg graag op de schommel, maar die wordt bezet door een meisje (en er is maar één schommel). Ik vertel hem dat ze zeker op enig moment uitgeschommeld zal zijn en dat hij dan haar plaats in kan nemen. Ondertussen wachten we gewoon op de bank er naast.
Ok, zo gezegd, zo gedaan. Hij begint, zoals altijd, hele verhalen af te steken, waarop ik zo goed mogelijk probeer te reageren. Half in het Russisch, half in het Engels. Maar zoals altijd verstaan we elkaar goed. Ik weet wat hij bedoelt en hij weet dat van mij en wat we niet meekrijgen zal wel niet zo belangrijk zijn geweest. Naast hem op de bank zit een Oekraïense, een wat oudere vrouw, die met groeiende verbazing ziet en hoort hoe we communiceren. Je ziet haar nieuwsgierigheid stijgen, waarschijnlijk mede gevoed door het grote leeftijdsverschil tussen ons (4 en 66).
Op enig moment kan ze haar nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en vraagt Serosha : “Is dat je opa?” “Njet”, antwoord hij en gaat verder met ons gesprek. Na een moment vraagt ze hem :”Is het dan je oom?”
Opnieuw antwoordt hij met slechts één woord : “Njet”.
Nu is haar nieuwsgierigheid helemaal aangewakkerd en wil ze per sé weten wat de relatie tussen ons is, dus vraagt ze : “Wat is het dan van jou?”
“Dat is mijn vriend Bert”, zegt hij.
Ondertussen is de schommel vrij en ik zet hem er op en geef hem een zetje zodat hij wat gang krijgt. Vol trots omdat een vierjarige me een vriend heeft genoemd.
2 Reacties
Da’s inderdaad mooi. bedankt voor je verhaal
Kreeg er helemaal een glimlach van…mooi.