Toen in 2002 Smalfilm uit mijn wekkerradio schalde, vroeg ik me eerst af of het echt een vrouw van 40 was, wiens stem door het roken vervormd was. Toen dacht ik dat ik naar een anti-rook reclame luisterde. Maar het muziekje hield niet op. Het was gewoon de eerst radiohit van Spinvis.
Toen ik gisteren naar de Oosterpoort ging, wist ik eigenlijk niet wat me te wachten stond. Ik heb Spinvis cd’s, ik heb hem wel eens live gezien, ik deed zelfs ooit eens een onderzoekje naar zijn muziek, maar een solo-optreden leek me een risico.
Maar je raad het al: het was fantastisch! Erik de Jong speelde als mad scientist te midden van een rommeltje aan instrumenten. Hij had een uitgebreide begeleidingsband in de loopjes (spreek uit: loepjes) gitaar, percussie of zang die hij zelf opnam en weer afspeelde en op drie schermen speelde hij en andere muzikanten de andere instrumenten. Een goeie truc die me bekend voorkwam van Mondo Leone.
Wat me vooral opviel is dat zijn muziek in deze uitvoering echt tot zijn recht komt. Dit geknutsel, geloop, gepiel is ook echt hoe hij zijn muziek maakt, verbeeld ik me. De nummers waren mooi uitgesponnen, de instrumenten prachtig gedoseerd en de zang was perfect: goed getimed, overtuigend, uitgekiend en natuurlijk.
Wat een held.
