Gisteravond vierde de Amsterdamse club Bitterzoet – de huiskamer van de Amsterdamse Hiphop scene – haar eerste lustrum. Aangezien ik er ook al vijf jaar kom, we met Habbekrats daar tweemaandelijks een feestje houden en het dus ook een beetje mijn huiskamer is, was ik daar.
Zo’n half uurtje nadat ik binnen was getreden, was ik op het balkon beland. In een aangenaam gesprek verwikkeld, hoorde ik opeens klanken van het nummer Oochie Wallie van QB Finest, een gelegenheidscombinatie uit het begin van deze eeuw bestierd door rapper Nas. De plaat is vreselijk commercieel, maar ook vreselijk aanstekelijk. Het is zo’n plaat die ik toentertijd verafschuwde, maar die mij – en velen met mij – nu enorm kan bekoren.
Volgende dwarsstraat rechts: dat heb ik bijvoorbeeld ook met de Saab 900. Vroeger vond ik het een onooglijke tank, tegenwoordig wil ik er in rijden.
Bon, gisteravond Bitterzoet dus. Ik hoorde die plaat en vroeg me af wie hem had opgezet. Ik schuifelde naar de ballustrade om te zien wat ik eigenlijk al had kunnen vermoeden: Dj Edzon aka Barbapapa aka El Sahbi aka De Zwarte Marco van Basten stond achter de draaitafels. Ik denk dat het zijn eerste plaat van de avond was. Er is niemand anders dan hij die met dit nummer zijn set begint, daarmee meteen duidelijk maakt wie er aan het draaien is en wat zijn bedoelingen zijn. Ik ken ook geen andere Dj dan hij die zo’n ontwikkelde en heldere draaistijl heeft, ook al draait hij uit hetzelfde assortiment als zijn collega’s.
Het is de rust die hij uitstraalt, het genot dat hij zichtbaar haalt uit het maken van een perfecte mix. Hij neemt er ook de tijd voor, als bij het uitstellen van een orgasme, met plezier. Hij draait wat aan knoppen, rookt een peukje, geeft iemand een hand, wisselt een paar woorden, luistert wat in zijn koptelefoon en hoort dat het goed gaat. Edzon, ik hou van je. No homo.
