Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Gorilla is een bijzonder aangename coffeebar aan 5th Avenue Brooklyn. Waarom? Het is dichtbij, zeg 100 meter lopen, er is airco (hetgeen bijzonder prettig is bij temperaturen van boven de 36 graden), er is gratis internet, ze schenken bijzonder goede koffie en het is er altijd gezellig druk, waardoor je fijn mensen kunt kijken. Het toeval wil dat dit allemaal als een contramal past op het huis waar ik verblijf. Daar is namelijk geen airco (enkel wat overuren draaiende ventilatoren), er is slechts een vooroorlogse inbelverbinding (en wat open netwerken van genereuze buren waarmee je helaas alleen contact kunt maken als je balancerend uit het raam hangt), er is geen goede koffie en het is er zeker niet gezellig, laat staan druk. Ik zit namelijk alleen in dit met donker eikenhout en blauwe kleedjes ingerichte huis. Mijn enige gezelschap bestaat uit twee monsterlijk grote katten die maar in een ding geïnteresseerd zijn: eten. Daarbij heeft een van de twee, Monty Montenegro genaamd, last van maag- en darmproblemen. Om die afwijking kracht bij te zetten, en opdat zijn verzorgers het maar niet zullen vergeten, poept hij dan ook standaard voor de kattenbak en kotst hij af en toe even op de eikenhouten vloer (of was het nou beuken?), die van de eigenares van het huis NIET gedweild mag worden. Heerlijk. Genieten. Maar: verder natuurlijk geen kwaad woord over die katten. Ze zijn namelijk wel de reden dat ik hier voor de zoveelste keer gratis en voor niets midden in Brooklyn zit.

Ik heb me wel eens afgevraagd of al die andere mensen in Gorilla hetzelfde ervaren. Zullen zij ook allemaal in aircoloze eikenhouten huizen wonen met slechte internetverbindingen en katten die naast de kattenbak poepen? Is dat de reden waarom ze hier en masse, en echt van 08:00u tot diep in de avond, naartoe trekken om hier uren aaneen te hangen, te studeren of te werken? Of zoekt iedereen hier gewoon naarstig naar contact, ondertussen genietend van koffie en airco? New York is namelijk de stad met het hoogste aantal alleenstaanden. Dat zie je al op straat. Iedereen is hier toch vooral alleen. Een relatie van 2 maanden is voor New Yorkse begrippen dan ook erg lang. Een vriend van mij, met wie ik hier vorig jaar verbleef, vertelde dat hij eens ongelovig was aangekeken toen hij iemand vertelde al 6 jaar een relatie te hebben. Ik was blij dat ik er niet bij was en op had moeten biechten dat ik er net een relatie van 10,5 jaar op had zitten. Ik denk dat er dan slachtoffers waren gevallen: psychiatrische shocks, hartaanvallen.

Wat het trouwens ook zou kunnen zijn is de bijzonder goede muziek die ze in Gorilla draaien. Vooruit, het hangt inderdaad een beetje af van wie er achter de bar staat – de hardcore punk van de getatoeëerde baardaap hoeft voor mij niet zo – maar verder is de muziek overwegend goed tot fantastisch. Ze draaien echt alles. Soul, pop, elektronica, new wave, maar dan wel altijd de juiste dingen. De Eccentric Soul Collection bijvoorbeeld, een CD serie van het Numero label dat verzamelaars uitbrengt van vage jaren ’60 en jaren ’70 soullabels en al even vage/minder bekende artiesten als Marion Black, Johnson, Hawkins, Tatum & Durr, Annette Poindexer of The Dynamic Tints. God, wat is dat goed. Of Blonde Redhead, niet op het Numero label natuurlijk en zeker geen soul maar niet minder fantastisch. Vorig jaar zag ik ze rond deze tijd nog live, in Groningen, en twee weken daarna bij toeval nog eens, in een leeggepompt oud zwembad in Williamsburg, natuurlijk tussen het legen van de kattenbak en het voederen door. Ze speelden dezelfde set, maar dat maakte helemaal niets uit. Dat bleek ook gister. Hangend in Gorilla, met een oog gericht op de Eurosport live stream van de Tour etappe en de ander op het schrijfwerk dat hier helaas ook verricht moest worden werd ‘23’, het laatste album van Blonde Redhead, gedraaid. En dan niet een keer, maar drie keer achter elkaar. Niemand vond dat erg, want ieder nummer is even goed, zoniet beter dan de vorige. Die plaat is een soort melancholisch bad. En dat combineert met heel veel, en zeker met goede koffie. Een fijne Espresso Macchiato bijvoorbeeld, een Medium Latte of een Americano: slappe koffie die zo slap is dat het weer lekker wordt. Ja, uiteindelijk denk ik dat het toch vooral de koffie is die het doet in Gorilla, en de airco natuurlijk, de muziek, het gratis internet en de drukte.