Ik ben geen gedoodverfde romanticus.
Integendeel.
Maar nu moet ik toch bekennen enig sentiment gevoeld te hebben toen ik het knopenlaantje ontdekte.
Geen schreeuwerige liefdes verklaringen waar niemand omheen kan
maar stille getuigen van die dromerige staat van jonge liefde.
”Je stond en wachtte, met takken wijd als armen.
Gespreid.
Je knoppen in groen.
Ik buig je in geheim, klaar om te bloeien,
vergroeien, tot eeuwig samenzijn.”
Op het landgoed van kasteel Vorden is een laantje waarlangs de lindebomen merkwaardige vergroeiingen vertonen.
Van oudsher leggen jonge geliefden er knopen in de twijgen van de bomen om elkaar zo eeuwige trouw te beloven.
De knopen vergroeien en blijven voor altijd te zien.
