Wonderlijk hoe het lichaam zich mijn schaatsen herinnert want het lijkt eeuwen geleden dat ik ze onder mijn voeten voelde. Nog steeds evenwicht. Even zoeken naar de juiste zit en het lijkt vanzelf te gaan alleen het bochtenwerk en het bijtrekken van het achterste been, dus zonder het krss… geluid, gaat nog niet helemaal goed.
Vanmorgen lichtelijk opgewonden mijzelf dik aangekleed en op de fiets gesprongen om te zien of het ijs in de omgeving al hield.
Na wat stampwerk op diverse plassen rondom ons huis leek het mij toch veiliger om uit wijken naar een vertrouwd adres: de ijsbaan Zuidwolde hier vlak om de hoek.
Vriendelijk begroet door een meneer op leeftijd mochten we voor drie euro naar binnen: “bewaart u het bonnetje want dan kunt u vanavond ook schaatsen”. De muziek klonk blikkerig over de baan en volgens mij draaien ze hier al decennia dezelfde seventies rock en disco classics. Even het tape-je omdraaien en weer van voren af aan.
Iedereen lijkt vriendelijker op het ijs, men lacht bemoedigend naar elkaar, ook al ken je de ander niet. Niemand heeft haast, huilende kinderen worden getroost en generaties lijken niet te bestaan.
Morgen weer, van mij mag het nog even duren !
