Mijn liefdesbrieven zitten in een schoenendoos, net als die van elk ander meisje. Dat klinkt heel populair, maar de meeste brieven zijn van één aanbidder. Vlijtig pende hij de a4-tjes tot onderaan toe, eenzijdig en overzichtelijk. Degelijk als zijn liefde leverde het een soort sollicitatie naar de positie van partner op. Onder de romantische slotzin zijn handtekening, mocht zijn nette maar wat kinderlijke handschrift de serieuze intenties verbloemen. Ik denk dat hij postzegels plakte met een lineaal.
De brieven, bol van niet voldane beloftes, maakten me een beetje melig. Toen ik de stapel zag bedacht ik me dat ik een ondankbare geadresseerde ben. Wel schreef ik ooit een ex-liefdesbrief aan een jongen die bleek te bedriegen bij het leven. Ik legde op mijn proefwerkblok zeven kantjes lang precies uit wat hij op welke dag fout had gedaan, natuurlijk resumerend dat hij een stuk nageboorte was. Ik leverde het boekwerk en een vuilniszak met zijn spullen erin af voor zijn deur. Hij was trouwens dyslectisch.
Dat maakte niet uit. Liefdesbrieven schrijven is ook voor de schrijver ideaal. Dat ik er nu geen post is natuurlijk een laffe slag om de arm, het tij zou al gekeerd kunnen zijn voor de brief aankomt. Je adresseert iemand, alleen díegene, en niet alleen met tekst, maar met een document, ingepakt en onmiskenbaar belangrijk. Moge de brief 100 maal gekopieerd in de bedrijfskantine belanden, moge hij al lang tot Tetrapaks gerecycled zijn, jij hebt verklaard: tussen ons, dat lijkt me een reëel idee.
Eén Reactie
Ik ben nu wel erg benieuwd geworden naar die liefdesbrief die bij de vuilniszak hoorde.