Een paar weken geleden had ik een stukje geschreven over de kleinzoon van mijn vrouw en onze vriendschap. Toen dat op het Internet verscheen en daarna nog eens in de digitale krant (foto van de site met de vermelding dat die als de mooiste van Nederland was gekozen), liet ik die aan de zus van Sergey zien. Julia een meisje (eigenlijk een kleine dame) van bijna 12 jaar. De communicatie tussen haar en mij gaat me aanzienlijk beter af, aangezien zij al een paar jaar Engelse les heeft op school en ze het aardig begint te beheersen. Dankzij mij zegt ze, want andere kinderen in haar klas hebben geen familielid met wie ze in het Engels kunnen communiceren.
“Waarom schrijf je niets over mij?”, vroeg ze mij, zich klaarblijkelijk gepasseerd voelend door haar (veel) kleinere broer.
“Als er aanleiding toe is, doe ik dat zeker.”, antwoordde ik, maar niet echt wetend waarover ik het dan zou moeten hebben. Onze verhouding is hartelijk en close, maar op een ander niveau als met Sergey. Dat kan ook niet anders want zij staat natuurlijk op het punt in een teenager te veranderen en dan communiceer je volstrekt anders met elkaar. Hoewel ze ook aangeeft het prettig te vinden in mijn gezelschap, net zoals haar broer.
Van de week kreeg ik een kaart van m’n moeder, omdat ik al enige tijd ziek was (ben ondertussen al aardig opgeknapt). De kaart lag op tafel toen de kleinkinderen op bezoek kwamen. Julia pakte hem vrijwel direct op en vertelde dat ze het een mooie kaart vond. Nieuwsgierig als dames op die leeftijd kunnen zijn, wilde ze wel meteen weten van wie hij kwam, wat er op stond (in het Nederlands) en wat er in de binnenkant was geschreven.
Ik vertelde dat de kaart van mijn moeder kwam en wat de humoristische afbeelding betekende.
Over de door mijn moeder geschreven tekst deelde ik mee, dat ze aangaf wat bezorgd te zijn, omdat ik kort tevoren ook al wat mankeerde, dat ze hoopte dat ik spoedig herstelde en dat ze van me hield.
Julia knikte begrijpend en bekeek de kaart nog eens goed.
Ik gaf mijn aandacht aan haar moeder en haar broer en dacht er verder niet meer over na.
Toen ze na het eten waren vertrokken en de afwas was gedaan, kwam ik in de huiskamer terug waar de kaart op tafel stond. Toen ik hem oppakte om hem op te bergen, viel mijn oog op de tekst op de voorheen lege achterkant van de kaart. Daar stond in de hanepoten van Julia netjes in goed Engels: “I love you too”.
Kijk en dat vond ik een aanleiding.
