Zoals altijd rondom de Paasdagen hadden mijn ouders ook dit jaar weer ‘de bejaarden’ (lees: mijn oudoom, -tante en opa) voor een diner uitgenodigd. En wel op Goede vrijdag. Gisteren dus. De opzet was vrij simpel, gewoon goed eten en goede wijn, de rest komt vanzelf. Nou was ik gevraagd om mee te helpen met het koken van het diner, geen probleem. Gelukkig krijg je dan ook altijd de gelegenheid om een eigen inbreng in het menu te geven. In dit geval, m’n moeder van het idee om kant en klare zalm van de Albert Heijn te kopen af te brengen. Voor de geïnteresseerden, ter vervanging kwamen zalmpakketjes uit de oven met peultjes (zelf klaar gemaakt, zit dus meer liefde in dacht ik zo).
Na inkopen gedaan te hebben beland ik in de keuken, stop The Duke Ellington Songbook van Ella Fitzgerald in de CD/DVD combinatie en begin. Puur genieten. Na een uur of vier is het grootste gedeelte wel gedaan en vrijwel meteen rijden ‘de bejaarden’ de oprit op.
De borrelnootjes stonden klaar en de Gewürztraminer bevond zich in de koeling. Het gesprek gaat over broers, zussen, neven, nichten, uit het oog verloren kennissen en goede vrienden. Een schijnbaar onuitputtelijke bron voor gespreksstof, want zolang als ik me kan herinneren gaat het daar altijd over, en er wordt elke keer harder gelachen.
Eenmaal aan tafel krijgt iedereen een simpele salade voorgeschoteld. Waarop mijn (oud)oom bekent dat hij “Niet zo’n grote sla-eter is” maar “het wel heel lekker vindt”. Gelukkig viel de rest ook in de smaak.
Na vier gangen en een aantal glazen wit per gast was het tijd voor de koffie (cappucino en thee waren ook op voorraad). Om de een of andere reden ervaar ik dat toch altijd weer als een bijzondere gelegenheid. Drie ouderen die bij elkaar opgeteld een leeftijd van ongeveer 300 hebben gaan het over van alles en nog wat hebben. Met natuurlijk als favoriet: vroeger. Wanneer je nou je vastenkistje open mocht maken. Mijn 92-jarige opa oppert Paaszaterdag om 12 uur (na de mis) waarna zijn 80-jarige broer beweert dat het een “enorm misverstand” is en dat het absoluut niet voor de Eerste Paasdag mocht. Ik oordeel niet, ik kijk toe. Het enige wat ik van vastenkistjes weet is dat ik er ooit een heb gehad (en die met moeite tot Pasen gesloten kon houden).
Vervolgens zegt mijn (oud)oom nog iets over zijn ‘magnetische’ haren en haargel wat mij toch weer aan het lachen krijgt. Tijdens het vertrek maakt mijn vader nog wat flauwe grapjes en word ik bedankt voor het vertonen van mijn culinaire talenten. Helemaal mooi, zo’n Paasdiner met familie.
Vrolijk Pasen.
