De plastic tas met zes Sinterklaascadeaus en vijf gedichten – ik moet er nog eentje – ligt onder mijn bed. Die geef ik binnenkort weg. En ik weet dat ik straks ook cadeaus zal krijgen. Vroeger werd ik misseljk bij het zien van cadeaupapier met Sinterklaas, omdat ik het zo ontzettend spannend vond. Voordat je het openmaakt kan alles er nog in zitten. Iets wat je graag wilde, of iets waarvan je niet eens wist dat je het nog liever wilde. Of iets stoms. Het wachten, de voorpret, de belofte. Het vacuüm waarin alles nog openstaat. Dat is natuurlijk niet echt zo, het staat allang vast wat er onder het papier zit. En wie weet hoe lang al.
Ik zag eens in het Fries Museum Most Things Never Happen, een film van Dick Tuinder. Ik moet er nog heel vaak aan denken. De meeste dingen gebeuren nu eenmaal niet. Maar soms, heel soms, schijnen de dingen allemaal heel goed uit te komen.
