Nou, en hier zien we dan de leeuwen. Normaalgesproken.
We staan in het donker te turen door het gaas. Eens even kijken of we een kunnen vinden.
‘Ja, overdag zijn ze natuurlijk buiten, maar ze kunnen nu ook naar binnen zijn gegaan’, zegt de rondleider opgewekt.
Geïrriteerd knippert Nala tegen het licht van de zaklamp. Vermoeid staat ze op en vertrekt naar haar binnenverblijf. Oh.
Jammer voor de volgende groep, die we al horen aankomen.
Wij vertrekken opgetogen naar de Savanne. Die blijkt ’s nachts ook erg donker. Geen stokstaartje te zien. We bespreken het waarom van de zebra-strepen. Bepaald niet geschikt als camouflage. Er zijn theorieën die beweren dat het niet gaat om specifieke kleuren of patronen, als je maar zorgt dat je dezelfde kleur hebt als de rest van de groep. Niet voor niks, vertrouwt de feloranje rondleider ons toe, zie je witte tijgers alleen maar in gevangenschap. Die overleven niet in het wild. Net als bijvoorbeeld witte slangen die wel eens worden geboren. Ik moet denken aan mijn alleerste cavia. Een witte, met rode oogjes. Dat ze ze zo maken, dacht ik nog. Maar dat doen ze dus niet. Witje was ook een mutantje, een wrede speling van de natuur die haar eerste week niet haalde. Ze had geen kans, begrijp ik nu.
De zebra’s blijken in het donker in elk geval superonopvallend te zijn.
De wolven zijn ook vroeg gaan slapen. Wel wordt ons het sappige verhaal vertelt van die ene keer dat een wolvin zo’n zin had aan die grote, boze wolf aan de andere kant dat ze de sprong over het hek waagde. Midden overdag, tussen alle bezoekers! Wat een mazzel, denken wij.
Eigenlijk hebben we op de flamingo’s bij de ingang na, geen dier gezien. Of je moet die chagrijnige gier die stug met z’n rug naar ons toe bleef zitten meetellen.
Maar ’s nachts door een dierentuin sluipen is geweldig.
