Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

We ontdekten toevallig zijn voorliefde voor uien en appels. Mia liet een keer een stukje ui op de keukenvloer ontglippen en Lotte was er als de kippen bij om het op te eten alsof het een biefstuk was.

Toen we daarna de hond vaker een uiring gaven, kwam hij, zodra ik het mes in een ui zette, al aanrennen en ging heel netjes zitten. Zoals hij altijd doet als er iets te halen valt. Het wonderlijke was dat wij met tranende ogen stonden en de hond geen traantje liet van al dat uiengedoe. Integendeel, hij sperde zijn ogen wagenwijd open en we voelden ons min of meer gehypnotiseerd door die grote, onschuldig en verkapt bedelende ogen.

Ook als ik een appeltje aan het schillen was en de schil zich steeds verder ontrolde omdat ik er een sport van maak die, als een ring van Möbius, heel te houden, kon hij het niet laten, ondanks mijn aanvankelijk protest, aan het uiteinde van de schil te gaan happen. Vanaf toen kreeg hij ook de appelschil.

Nu zijn Mia en ik grote liefhebbers van een stukje koeienkadaver op zijn tijd. Dat wil zeggen minstens één keer per dag. Omdat we toch ook onze bijdrage willen leveren aan een diervriendelijker Europa en Lotte zo verzot bleek op appels en uien, maar ook op radijsjes, sla en komkommer, hebben we Lotte toen maar helemaal van het vlees afgeholpen. Vorige week viel er een stukje van mijn rundertartaar op de vloer pal voor Lotte’s poten. En wat denk je? Hij taalde er totaal niet naar.

’s Avonds krijgt hij nu ook van onze rauwkostsalade en ’s morgens, tijdens het uitlaten, gaan we naar de runderen die hier achter de steenfabriek lopen om het gras kort te houden. Lotte helpt dan mee en gaat op kameraadschappelijke basis met de koeien om. Af en toe begint zijn blaffen zelfs een beetje op boe-roepen te lijken. Maar nee, dat is beslist niet omdat hij een stukje vlees of een bot ontbeert.