Toen ik 13 of 14 was namen mijn ouders mij en mijn zusje mee naar een camping in Bretagne, Frankrijk. Daar aangekomen bleek er niet alleen een koud buitenzwembad te zijn, maar ook een waar tropisch zwemparadijs. Die zomer kwam ik spierwit terug in Nederland, want alleen binnen was er een turboglijbaan (middelste op de foto) . Als de badmeester niet keek ging je er op je knieën af, waardoor je werd gelanceerd en je een enorme tsunami over de droge langslopende zwembadgasten -bij voorkeur mensen met camera of telefoon in de hand- spoot.
Die zomer ontmoette ik in dat zwembad, op die glijbaan, mijn eerste vakantieliefde. Eenzijdig, dat wel, want hij was al weg voordat ik in de gaten kreeg waarom ik steeds zo’n raar gevoel in mijn buik kreeg als hij er was. Enkele jaren later was ik hem nog steed niet vergeten en ik vond hem, nota bene via teletekst. We zagen elkaar een paar keer, kusten wat en gingen weer onze eigen weg. Maar altijd voelde ik dat hij wat bijzonders was, en ik dacht aan hem met een zwijmelend, romantisch gevoel.
Nu, in 2008, kwam ik hem per ongeluk tegen op internet. Hij is journalist voor een dagblad waarvan hij een blog-project begeleidde en zelf ook blogde. Ik las alles in één nacht weg en mailde hem. Ietwat kwijlerig, maar met een oprecht gevoel van romantiek. Want hoe bijzonder voelde voor mij toen die verliefdheid, die enkele jaren later nog heel eventjes terugkwam. Ik bleek niet de enige met de hang naar nostalgische romantiek, hij smolt van mijn mailtje. Niet veel later spraken we af, hadden een marathon-date van 21 uur en voelde het weer even zo verliefd als toen. We spraken nog eens af en later scheidden onze wegen weer. Zoals het daarvoor ook gebeurde, en het voelde ook prima. Zelf schreef hij erover
‘Dat zelfs al zo’n korte puberale, maar lieve en onschuldige fling, na al die jaren nog warme gevoelens kan oproepen. Misschien ben ik gewoon een verstokte romanticus, of misschien vind ik dit wel deels prettig uit schuldgevoel voor alle harten die ik gebroken heb. Maar ik denk toch ook echt dat al die liefdes uiteindelijk meer liefde opleveren.’
Ik kan niet meer dan me daar bij aansluiten. Als het loopt zoals het steeds liep zien we elkaar over enkele jaren weer, en kunnen we weer even wegzwijmelen. Als ik sta te douchen en ondertussen schoonmaak, doen de geuren van bleek en shampoo me denken aan het zwembad en aan die eerste verliefdheid. Half high van de dampen sta ik nog regelmatig weg te dromen, het is heerlijk.
