Toen ik een paar weken geleden nietsvermoedend op Ameland rondliep, stuitte ik op een fantastisch spektakel. Twee oude mannen op even zo oude motoren dreven troepjes schapen bijeen in een schaapskooi. Voor hen een normaal, jaarlijks terugkerend deel van het werk. Maar voor de schapen was het allemaal nogal verontrustend. En voor mij was het geweldig mee te maken. Ik wist niet dat schapen zo’n onheilspellende herrie konden maken. En ik wist ook niet dat je schapen zo goed kunt onderscheiden op stemgeluid. Het ene schaap klinkt als een shagrokende oudtante, de ander als een pasgeboren baby. Ik hoop dat ik ook nog eens zonder helm op een motor mag rondscheuren tussen de krijsende schapen. Yihaa!
