Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Om nou te zeggen dat ik meteen verliefd werd op het geluid van de shamisen, nee. Totdat ik de Yoshida Brothers erop hoorde spelen.

De shamisen, zo leerde Wikipedia -waar ik weer eens wilfend rondhing- mij, is een uit Japan stammende langhalsluit zonder frets met drie snaren. De klankkast van het instrument is rechthoekig en aan beide zijden bespannen met een vel. Tegenwoordig is dat vaak kunststof, papier komt ook veel voor, maar de echt goede shamisen heeft een vel van katten- of hondenhuid. Bij topmodellen zijn de tepels van het dier nog goed te zien.

Uiteraard was hiermee mijn belangstelling gewekt. Maar de eerste opnamen die ik op Youtube beluisterde, vielen me nogal tegen. Wat een mager klinkend ding, zeg. Zou het door die vierkante kast komen dat het geluid niet vol en rond is als bij de banjo? En dan dat rare grote plectrum, het lijkt wel een ijskrabber. Daar kun je toch niet mee spelen?

Ik bleef echter nog wat doorklikken, eerder nieuwsgierig naar beelden van kattentepels (dat zinnetje is buiten context heel vreemd, bedenk ik me nu) dan naar het geluid. En ineens was daar een filmpje van twee tegenover elkaar zittende knapen die hun instrument stemden en begonnen te spelen. De Yoshida Brothers.