Was het omdat ze Belgisch waren, of was het gewoon een geweldige film?
Een aantal weken geleden heb ik, in Antwerpen, Control van Anton Corbijn gezien.
Het was de eerste keer dat ik in Antwerpen was, de eerste keer dat ik alleen met mijn vriendin op vakantie was.
Maar,
Het was vooral, de eerste keer dat ik in een bioscoop die muisstijl was toen de film was afgelopen
En dat bleef zo voor 3,5 minuten, onder begeleiding van The Killers.
Het was mijn eerste vakantie met mijn vriendin, we logeerden in een oud Art-Deco hotel in het centrum van Antwerpen. Op de 2e dag ontdekten we een filmhuis, genaamd “Cartoons”. Het was een achterafgelegen gebouwtje, met nog een ‘old-school’ loket en een kleine wachtruimte.
Maar geen popcornautomaat, frisdrakautomaat o.i.d. Hier kwamen mensen om films te kijken, te beleven. Niet meer, niet minder.
En hier zou ’s avonds Control draaien.
Control, de film waarover ik veel gehoord had, teveel zelfs. Iedereen had hem gezien, en had een mening.
Ik hoorde veel negatieve dingen, ‘Hooky’en zelfs Natalie Curtis (Ian’s dochter) vonden de film ‘rubbish’.
Daarintegen was de ’schrijvende pers’ laaiend enthousiast.
Om half 9 was het eindelijk zover, buiten er stond een klein gezelschap een laatste sigaret te roken, binnen wachten een aantal Engelsen zenuwachtig tot ze de zaal naar binnen mochten. En toen mochten we naar binnen…
Voor het eerst heb ik meegemaakt dat iedereen naar het doek zat te staren, sommigen met natte wangen, sommigen staarden met open mond, maar de meeste mensen keken uitdrukkingloos naar het scherm. Alsof er net een vreselijk wonder was gebeurd.
Vreselijk omdat het de realiteit zo goed en rauw weergeeft, geen glitter of glamour, geen stardom. Gewoon de harde, verschrikkelijke realiteit.
Een wonder, omdat Anton Corbijn, en de cast, zo’n goede setting en sfeer weergeeft, dat je je waant in Manchester, dat je je waant in de jaren 70.
Ondanks dat het einde bij iedereen bekend was, (spoiler: Ian gaat dood) greep het je. Alsof je een vriend/familie-lid/vage bekende werd ontnomen, zo werd Ian Curtis je ontnomen in de film.
De mythe Ian was weg, daarvoor kwam de persoon Ian in beeld: Een gewone man, een zwaarmoedige man.
Maar, de was niet het mooiste, de film kan me gestolen worden.
Het mooiste was, de stilte. De stilte na de film. De stilte na de storm.
Het leek of niemand een woord durfde uit te brengen tijdens, maar vooral na de film.
In de foyer mompelden de toeschouwers elkaar snel een afscheid en begaven zich naar huis. Zwijgend.
Is het normaal in België dat mensen met respect naar films kijken?
Zonder het te verpesten door te fluisteren of popcorn te eten?
Is het daar normaal om de gehele aftiteling naar het doek te blijven staren?
Ik weet het niet.
Of Belgen zijn het beste publiek ter wereld. Of Corbijn heeft een geweldige film gemaakt.
