De machine staart mij licht triomfantelijk aan met een beklemmende beugelbek. Ik heb het geduld niet, noch de gebruiksaanwijzing voor een Heimlich procedure. “Dit moet de lade zijn”, ontpopt het idee, waarna mijn hoofd in een reflex naar rechts en een hoeveelheid zilvergrijze tanden naar links schieten op zoek naar ander voedsel. Ik noteer weer het goede voornemen om een pauze in te lassen tussen idee en daad, onder een instelling van geduld. Bewapend met een zonnebril en een vers afgekloven bic inspecteer ik als amateur orthodontist de stalen kaak. Er moet hoognodig gewisseld worden want het stadium van zilvergrijze melktandjes is al geruime tijd voorbij. Ik besef wat de uitvinder inspireerde tot haar naam: nietmachine. Een machine wordt geacht een bepaalde werking of functie te verrichten. Het blijk van valsheid, onpraktische instelling en weigerachtigheid doet het donkerste van haar vrouwelijke aard vermoeden. Indien er hier geen sprake is van een machine, wat dan wel, vroeg ik mezelf af. Nietmachine maar welberekenend in het frustreren van mijn administratieve lasten, die toch al op mijn schouders drukken en vervelende gesprekjes voeren met mijn geweten. Nietmachine maar welvarend door onnodig rondsproeien van haar tanden, waarvan met geluk zo’n tien procent zich vastbijt in de daartoe bestemde stapels papier. Nietmachine maar weldadig voor de zachte handen van geduld die haar bevrijden van haar verwrongen beugeltje en een nieuwe glimlach mogelijk maken. Ik ben doorgedrongen tot haar gebruiksaanwijzing en zal haar niet meer met de mond vol tanden laten staan. Ik pak het juiste doosje bruine nietjes en fluister geruststellende woordjes.
