Een week of anderhalf geleden bevond ik me, samen met zo’n 50.000 anderen, in het Yankee Stadium te New York. De wedstrijd tussen de New York Yankees en de Detroit Tigers stond op het punt te beginnen.
Van tevoren had ik mezelf een authentieke Yankee-pet aan laten meten, want hoe vertel je de rest van het vak anders dat je niet voor de tegenstander bent?
Daar zat ik dan, met mijn gloednieuwe petje tussen de oversizede Amerikanen en lichtreclames. Toen kondigde de stadionspeaker iets aan waar niet bijzonder veel van te maken viel, maar iedereen stond op en zette zijn petje af. Tijd voor het volkslied, want zo zijn Amerikanen. Trots op hun volkslied, trots op de Yankees en zelfs trots op hun tegenstander, de Tigers. Ook al leken de kansen voor deze tegenstander gunstiger. Toch trots.
Eenmaal weer terug op mijn plastic klapstoeltje stuitte ik op nóg een bewijsstuk dat Amerikanen continu vermaakt willen worden. In zo’n honkbalstadion hangen namelijk verschillende schermen. Allemaal even enorm. Die worden onder andere gebruikt voor het doorgeven van nuttige informatie. Zoals de stand en de hoeveelheid homeruns die speler x dit seizoen al heeft gemaakt. Maar op het moment dat er even niet gespeeld wordt verschijnen er ‘fun trivia’ op de schermen. “Speler z slaat ‘s-nachts meer ballen raak dan overdag”.
Overigens bestaat het prachtige fenomeen van hotdog- en bierverkopers in het honkbalstadion echt. Ik vind verkopers echt geweldig als ze een blikje Budweiser Light voor $8.50 aan de man kunnen brengen. En dat lukt ze.
Het is me wat, daar aan de overkant van de oceaan.
Zo ook wanneer de tegenstander spoedoverleg gaat voeren. Dit komt eigenlijk neer op de koppen bij elkaar steken en de strategie veranderen. Op dat moment zorgt degene die verantwoordelijk is voor de schermen dat er dit verschijnt. “Make some noise.” Ofwel, laat is horen wie hier de beste is. En waarempel, het volgende moment joelen er vijftigduizend gehoorzame fans (met petjes) richting het binnenveld.
Bij honkbal is er niet echt een rust. Maar het veld moet toch geveegd worden, want als er een paar man over het gravel heen hebben gerent is het niet meer goed. Dus zijn er zogenaamde veegmannen, die komen vrolijk het veld op gelopen terwijl Y.M.C.A. van The Village People door Yankee Stadium galmt. Dan komt het refrein, en het zat er al wel aan te komen, de veegmannen leggen hun veger neer en doen het malafiede dansje wat bij de 70s hit hoort.
Na een ietwat teleurstellende uitslag in de metro richting hotel gaan zitten, nog steeds met de pet op. Want je blijft fan, wat er ook gebeurt.
